Rośliny uprawne wymagają gleb o uregulowanym odczynie PH, optymalnym dla danej kategorii gleby. Wymywanie wapnia, kwaśne deszcze i stosowanie nawozów azotowych w negatywny sposób wpływają na jakość upraw. W Polsce około połowy gleb użytkowanych rolniczo ma odczyn kwaśny lub bardzo kwaśny

Rośliny, które szczególnie źle reagują na zakwaszenie gleby to: pszenica, jęczmień, kukurydza, rzepak, gorczyca, buraki, bobik, koniczyna, nostrzyk, wyka, soja, kapusta, cebula, szpinak, czosnek, seler, sałata oraz drzewa owocowe (wiśnia, czereśnia, śliwa, morela, brzoskwinia i winorośl).

Aby zapobiec zbyt niskiemu pH gruntu stosuje się wapnowanie. Ułatwia ono pobieranie fosforu, który pomaga roślinom rosnąć. Efektem wapnowania jest także zmniejszenie przyswajania przez rośliny jonów kadmu, niklu i cynku, co pozwala przywrócić  wartość użytkową glebom skażonym tymi metalami.

W celu odkwaszenia gleby należy stosować nawozy wapniowe według poniższej tabeli:

Kategoria agronomiczna gleby Dawkowanie nawozu w kg/ha
Konieczne (pH < 4.0) Potrzebne (pH 4.1 – 4.5) Wskazane (pH 4.6 – 5.5) Ograniczone (pH 5.6 – 6.0) Zbędne (pH > 6.0)
Lekkie 1200 950 700 450 300
Średnie 1600 1200 900 600 400
Ciężkie 2000 1400 1000 800 600

Stosowaną dawkę nawozu należy korygować na podstawie badania zasobności gleby w wapń, powinna mieścić się w granicach 200-2000kg/ha.

Dawki nawozu najlepiej ustalać na podstawie wyników analizy gleby. Należy pamiętać, że nie warto stosować dużych dawek nawozów wapniowych “na zapas” ,raz na wiele lat. W zależności od odczynu i klasy gleby oraz rodzaju zastosowanego nawozu, procesy przemian w glebie po wapnowaniu przebiegają z różną szybkością.